نام ماه ها در فرهنگ های مختلف

هجری شمسی

هجری قمری

میلادی

مازندرانی

(طبری)

گیلانی

(دیلمی)

زرتشتی

سریانی

رومی

فروردین

محرم

ژانویه

ارکماه

نوروز ما

چمن آرا

حمل

آذار

اردیبهشت

صفر

فوریه

دی ماه

کورچ ما

گل آور

ثور

نیسان

خرداد

ربیع الاول

مارس

وهمن ماه

اریه ما

جان پرور

جوزا

ایار

تیر

ربیع الثانی

آوریل

عید ماه

تیر ما

گرما خیز

سرطان

حزیران

مرداد

جمادی الاول

مه

سیاه ماه

مردال ما

آتش بیشه

اسد

تموز

شهریور

جمادی الثانی

ژوئیه

کرچ ماه

شریر ما

جهان بخش

سنبله

آب

مهر

رجب

جولای

هره ماه

امیر ما

دژم خوی

میزان

ایلول

آبان

شعبان

آگوست

تیر ماه

اول ما

باران ریز

عقرب

تشرین اول

آذر

رمضان

سپتامبر

مردال ماه

سیا ما

اندوه خیز

قوس

تشرین اخر

دی

شوال

اکتبر

شروین ماه

دیا ما

سرما ماه

جدی

کانون اول

بهمن

ذیقعده

نوامبر

میر ماه

ورفنه ما

برف آور

دلو

کانون اخر

اسفند

ذیحجه

دسامبر

اونماه

اسفندر ما

مشکین ماه

حوت

شواط

نامگذاری سالها به نام حیوانات از زمان اشغال مغولان در ایران مرسوم شد و احیانا از رسومات آسیای شرقی است.

نام حیوانات به ترتیب:

موش و بقر(گاو) و پلنگ و خرگوش شمار  

   زین چهار که بگذری نهنگ آید و مار

وانگه به اسب و گوسفند هست حساب  

 حمدونه(میمون) و مرغ و سگ و خوک اخر کار

 از سال 1304 هجری شمسی طبق تصویب مجلس شورای ملی شش ماه اول را هر یک 31روز و پنج ماه بعد هر یک 30روز و ماه اسفند را 29 روز و هر چهار سال یک بار ماه اسفند را 30روز محسوب می کنند.