اطلاعات مختصری در مورد روستای کتریم
روستای کتریم واقع در بخش دودانگه از شهرستان ساری ( قسمت جنوبی شهرستان ) و قسمت بندرج که در اصطلاح محلی ها ، بندبار معروف است واقع شده است . فاصله ی روستا از شهرستان ساری 65 کیلومتر می باشد. این روستا از قسمت غرب به روستای مرگاب بالا و از قسمت شرق به روستای تلاوک و استخرسر متصل است. از سمت شمال به بیشه و جنوب به کشتزارهای گندم و جو مرتبط است . راه ارتباطی کتریم جاده ایست که از سمت روستای تلاوک آمده و در سمت غرب به دوراهی می رسد که یک راه به بالا مرگاب و راه دیگر به روستاهای پایین مرگاب ، کندلک ، پاشاکلا ، شلیملک و دیگر روستاهای آن طرف منتهی می شود. این راه آسفالته می باشد. سابق راه کتریم از روستای مجی بوده که به جاده ارتباطی پل سفید مرتبط می شد. ( راه ارتباطی منطقه دودانگه به ساری از طریق پل سفید ، زیرآب ، قائمشهر و سپس ساری بود.) ساکنین روستای کتریم اکثرا کهنسال می باشند و شغل آنها کشاورزی ( گندم ، جو ، برنج ) بوده و برخی از محصولات مانند سیب زمینی ، سیر ، صیفی جات و سبزیجات نیز در حد نیاز خودشان کشت می کنند. تعداد کمی هم دامدار ( گوسفند و بز ) در روستا زندگی می کنند . اکثر روستاییان مرغ و گاو را برای تامین گوشت ، تخم مرغ و لبنیات در خانه نگهداری می کنند . در حال حاضر تعداد 45 خانوار به طور دایم زندگی می کنند و حدود 20 خانوار نیز به صورت فصلی در روستا ساکن هستند.
آب شرب روستا از قلقل چشمه (قاقالو) واقع در نزدیکی گنبد ( برج ) رسکت ، لوله کشی بوده و تامین می گردد. (مالکیت این چشمه از قدیم الایام برای کتریم بوده است) . تعدادی از خانوارها نیز در منزل چاه آب دارند که آب چاه به دلیل طعم و بوی خاصی که دارد برای شرب و چای مناسب نیست ولی برای پخت و پز و شستشو مناسب است البته در تابستان آب چاه ها یا خشک می گردد یا خیلی کم می شود.
برق روستا بعد از انقلاب و در سال 1364 از سمت پل سفید آمد. در دهه ی 1370 یک خط مخابراتی در روستا دایر شد و بعدها تمامی خانوارهای روستا دارای خط تلفن ثابت شدند.
سوخت اهالی روستا نفت سفید ، گاز مایع و در برخی از خانه ها هیزم می باشد. گرمابه ی روستای کتریم در سال 1369 ساخته شد و سوخت آن نیز گازوییل می باشد این گرمابه هنوز هم پابرجاست.
قبل از آن اهالی برای حمام به روستای بالا مرگاب و بعضی از موارد ( دو ، سه سال ) به روستای استخرسر می رفتند.
مدرسه : روستای کتریم دارای یک مدرسه ی قدیمی بوده که دانش آموزان تا پایه چهارم را در این مدرسه درس می خواندند و بری ادامه تحصیل ، پایه پنجم را در روستای مرگاب و راهنمایی را در روستای کندلک ( منطقه چمن ) و دبیرستان را در روستای پهندر تحصیل می کردند. بعدها مدرسه ی ابتدایی جدیدی در روستا ساخته شد ولی به دلیل نبود دانش آموز ، اندک سالی دایر بوده و هم اکنون ( حدود 10 سال ) تعطیل شده است.
همانطور که اشاره شد به دلیل اقتصادی نبودن کشاورزی در روستا ، عدم امکانات رفاهی و بهداشتی ، نبود مشاغل های دیگر و ... تقریبا تمامی جوانان این روستا همانند سایر روستاهای منطقه دودانگه به شهرها مهاجرت نمودند.
جوانان روستای کتریم همانند جوانان سایر روستا در زمان جنگ تحمیلی در صحنه های جنگ حضور فعال داشتند . روستا فاقد شهید بوده ولی چند جانباز حاصل حضور فعال جوانان بوده است.
آداب و رسوم روستای کتریم مانند سایر روستاهای منطقه می باشد که مختصر آنها در بخش آداب و رسوم همین وبلاگ درج شده است.
یکی از خصوصیات بارز روستاییان کتریم ، زود خوابیدن و زود بیدار شدن می باشد آنها حدود یک ساعت بعد از غروب آفتاب می خوابند و صبح قبل از اذان صبح بیدارند و آنانند که قبل از خورشید طلوع می کنند.
گذشته کتریم : در خصوص تاریخ گذشته کتریم منابع مدونی در دسترس نیست ولی بر اساس مطالب پراکنده در منابع گوناگون و نقل های سینه به سینه ، باکویی های کتریم اهل شیروان باکو هستند و از آنجا کوچانده شده و به این منطقه آمدند آنان ابتدا در منطقه ای در قسمت شمالی روستای رسکت ، جایی به نام دوعالم سکونت نمودند چون دارای چشمه ی آب جاری و زمین های بی صاحب بود.( توضیح اینکه دوعالم در زمان ساسانیان شهری آباد بود و متجاوزین ، ساکنین را قتل و عام نموده و در نتیجه شهر مخروبه و متروکه شد. و بعد از آن ، باکویی ها در آنجا ساکن شدند ). سپس ساکنین دوعالم با تصرف داشتن محل مذکور به کتریم آمدند و در محلی که در حال حاضر قسمت شرقی قبرستان کتریم و در مسیر راه روستای استخرسر ، جایی به نام ورشت ، سکونت نمودند . آب مشروب آنها از قناتی که در بالای روستای استخرسر بوده تامین می شد. با به وقوع پیوستن زلزله ی شدیدی ، همه زیر آوار رفتند و 2 برادر و یک خواهر نجات یافتند. خانه ی آنها خراب و مجرای آب مسدود شد. آنها توان بازسازی و لای روبی قنات را نداشتند . ناچار به محل کنونی کتریم که دارای چشمه ی آب بود نقل مکان کردند . نقل است در آن زمان در این مکان ( کتریم ) چند خانوار ساکن بودند.
بعدها افراد دیگری ( حقانی ها ، شیخی ها ( جعفری ) ، مسلمی ها ، ترکه ، محمدی و ... ) به این مکان مهاجرت و ساکن شدند.
کتریم در گذشته مهد علوم اسلامی بود و روستاییان از مناطق همجوار به این روستا آمده و از محضر بزرگان کسب علم می کردند . این فرهنگ همچنان باقی بوده و اکثر جوانان روستا تحصیلکرده می باشند. حضور 5 دکتر ، 4 روحانی ، تعداد زیاد مهندس ،تعداد کثیری با تحصیلات کارشناسی ارشد ، کارشناسی و سایر مدارک دانشگاهی ،از این روستای کوچک نشان دهنده گرایش به علم در جوانان می باشد.
کتریم روستایی است در بخش دودانگه از شهرستان ساری که زادگاه اینجانب نیز می باشد.