یادم میاد در زمانهای کودکیمان درخت گردویی در کوچه کتریم وجود داشت که خیلی معروف بود. اون درخت مال یکی از پیرزنان محل به نام شهربانو خاله ( شرنو خاله ) (خدا رحمتش کند.) بود. اون درخت، گردوهای مرغوبی داشت و زودتر از همه ی گردوها می رسید. زیر اون درخت محل تجمع بچه های روستا بود . همانجا گردو می کندند و همانجا گردو بازی ( اغوز کا ) می کردند. گردوهای اون درخت دست هر بچه ای بود و میگفت :      " اینتا  شرنوخاله اغوز هسته " . بعدها اون درخت را از ته زدند . الان درخت ( اغوز دار ) نیست ولی خاطره هاش هست.

اگر جوانان از بزرگترهایشان سوال کنند ، حتما این موضوع را خواهند گفت چون کمتر کسی هست که از اون یاد و خاطره نداشته باشه.

یادش بخیر